Ha gayret...
Artık yapmam lazım. Kendime en azından bu kadarını borçluyum. Aklımda ve kalbimde dönüp duran cümleler bunlar. Bu zamana kadar ertelediğim için kızmıyorum kendime. Zor bir iş çünkü. Annemi anlatacağım. Zehrimi akıtır gibi. Kendi anneme ve çocukluğuma bu denli yakından bakacak olmak için bu yaşa (34) gelmem gerekiyordu. Öncesinde konu konuşamayacağım ve hatta gündem yapamayacağım kadar zorluydu. Ama artık büyüdüm. Zaman zaman inanmasam da bu böyle. Anneme karşı adını koyamadığım tüm duygularımı yazacağım. Belki böylece adlarını koyabilirim umuduyla. Çünkü biliyorum ki adını koyarsam yüreğimdeki ağırlığı hafifleyecek bu duyguların. Adlarını söyleyerek uğurlayacağım hatta kalbimden. Geri gelebilirsin ama şimdi gitmen lazım diyerek. Geri gelse kimin geldiğini bilerek. Şu an için tanımadığım tanımaya korktuğum karanlık gölgeli yüzlerle çevrili gibi kalbimdeki odalar. Önce o karanlık geçecek. Belki gün ışığında daha da çirkinleşecek suretleri. Ama yine de görmek bana iyi gelecek. Sezgisel ...